کافر نان 

ما از این دینداری صوفی پریشان گشته ایم
زیر تیغ بی وفایی مهد حرمان گشته ایم

گرچه دین حق پرستان باعث آزادی است
ما اسیر دست این منبر پرستان گشته ایم

کو در این سیلاب ظلمت حرفی از داد و وداد ؟!
زیر پای خرقه پوشان خک بی جان گشته ایم

لب به دندانش بدوزد هر که دارد حرف حق !
ما در این نامردمی از دین و ایمان گشته ایم

زهد خالی آدمی را سوی نسیان می برد
ما از این ظاهر پرستی رو به ویران گشته ایم

پوچی ما خود نشان از کفر نا محدود ماست
همچو سگ از بهر نانی ،کافر نان گشته ایم

کاخ مرمر گون نخیزد از دل مال حلال
از حرام و دزدی و غارت چو سلطان گشته ایم

انقلاب ما همین در خود شکستن بود و بس
از شکست آرزوها همچو شیطان گشته ایم

مهدی ما را نباشد آرزوی سیم و زر !
همچو قارون ما اسیر سیم سوزان گشته ایم

 

 شعری از:مهدی آذری 

 

 

 

من مست و تو دیوانه ما را کی برد خانه		من چند تو را گفتم کم خور دو سه پیمانه
در شهر یکی کس را هشیار نمی‌بینم		هر یک بتر از دیگر شوریده و دیوانه
جانا به خرابات آ تا لذت جان بینی		جان را چه خوشی باشد بی‌صحبت جانانه
هر گوشه یکی مستی دستی ز بر دستی		و آن ساقی هر هستی با ساغر شاهانه
تو وقف خراباتی دخلت می و خرجت می		زین وقف به هشیاران مسپار یکی دانه
ای لولی بربط زن تو مستتری یا من		ای پیش چو تو مستی افسون من افسانه
از خانه برون رفتم مستیم به پیش آمد		در هر نظرش مضمر صد گلشن و کاشانه
چون کشتی بی‌لنگر کژ می‌شد و مژ می‌شد		وز حسرت او مرده صد عاقل و فرزانه
گفتم ز کجایی تو تسخر زد و گفت ای جان		نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرغانه
نیمیم ز آب و گل نیمیم ز جان و دل		نیمیم لب دریا نیمی همه دردانه
گفتم که رفیقی کن با من که منم خویشت		گفتا که بنشناسم من خویش ز بیگانه
من بی‌دل و دستارم در خانه خمارم		یک سینه سخن دارم هین شرح دهم یا نه
در حلقه لنگانی می‌باید لنگیدن		این پند ننوشیدی از خواجه علیانه
سرمست چنان خوبی کی کم بود از چوبی		برخاست فغان آخر از استن حنانه
شمس الحق تبریزی از خلق چه پرهیزی		اکنون که درافکندی صد فتنه فتانه

يار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا
يار تويى غار تويى خواجه نگهدار مرا 

نوح تويى روح تويى فاتح و مفتوح تويى
سينه مشروح تويى بر در اسرار مرا 

                                               گنجینه دل

                                                 چشم فروبسته اگر وا کنی
                                                درتو بود هر چه تمنا کنی
                                                 عافیت از غیر نصیب تو نیست
                                                 غیر تو ای خسته طبیب تونیست
                                                 از تو بود راحت بیمار تو
                                                نیست به غیر از تو پرستار تو 
                                                   همدم خود شو که حبیب خودی
                                              چاره خود کن که طبیب خودی
                                                 غیر که غافل ز دل زار تست
                                                بی خبر از مصلحت کار تست
                                                 بر حذر از مصلحت اندیش باش
                                                مصلحت اندیش دل خویش باش
                                                چشم بصیرت نگشایی چرا ؟
                                               بی خبر از خویش چرایی چرا ؟
                                                 صید که درمانده ز هر سو شده است
                                                 غفلت او دام ره او شده است
                                                  تا ره غفلت سپرد پای تو
                                                 دام بود جای تو ای وای تو
                                                 خواجه مقبل که ز خود غافلی
                                                 خواجه نه ای بنده نا مقبلی
                                                 از ره غفلت به گدایی رسی
                                                 ور به خود ایی به خدایی رسی 
                                                  یر تهی کیسه بی خانه ای
                                                   داشت مکان در دل ویرانه ای
                                                 روز به دریوزگی از بخت شوم
                                                شام به ویرانه درون همچو بوم
                                                گنج زری بود در آن خکدان
                                                چون پری از دیده مردم نهان
                                                 پای گدا بر سر آن گنج بود
                                                لیک ز غفلت به غم ورنج بود
                                                گنج صفت خانه به ویرانه داشت
                                                 غافل از آن گنج کهد ر خانه داشت
                                                 عاقبت از فاقه و اندوه و رنج
                                                 مرد گدا مرد و نهان ماند گنج
                                                ای شده نالان ز غمو رنج خویش
                                                چند نداری خبر از گنج خویش؟
                                               گنج تو باشد دل آگاه تو
                                                گوهر تو اشک سحرگاه تو
                                                   مایه امید مدان غیر را
                                              کعبه حاجات مخوان دیر را
                                            غیر ز دلخواه تو آگاه نیست
                                          ز آنکه د لی رابدلی راه نیست
                                          خواهش مرهم ز دل ریش کن
                                        هر چه طلب می کنی از خویش کن

 
                                                                                          رهی معیری

 

                           بخت نافرجام اگر با عاشقان یاری کند
                           یار عاشق سوز ما ترک دلازاری کند

                           بر گذرگاهش فرو افتادم از بی طاقتی
                          اشک لرزان کی تواند خیوشتن داری کند ؟

                          چاره ساز اهل دل باشد می اندیشد سوز
                           کو قدح ؟ تا فارغم از رنج هوشیاری کند

                          دام صیاد از چمد دلخواه تر باشد مرا
                          من نه آن مرغم که فریاد از گرفتاری کند

                         عشق روز افزون من از بی وفایی های اوست
                         می گریزم گر به من روزی وفاداری کند

                         گوهر گنجینه عشقیم از روشندلی
                         بین خویبان کیست تا ما را خریداری کند ؟

 

                   شر منده یه ذره متفاوت می نویسم من هم به این مطالب علاقه دارم

                   ممکنه بعضی از دوستا ن خوششون نیاد ولی نظراشون برام مهمه.

                   با تشکر ازدوستانی که به من لطف دارند.  

        

                   درون قلب فردیت من است که واقعیت حقیقی را کشف کنم نه در چشم انداز

                   هزار رنگ بیرون که جز نمایشی در مقابل چشمانم نیست.

                   جستجوی هستی بیرون از خودم فقط به تناقض می انجامد زیرا که بیرون از

                   خویش بیش از ظاهر چیزی نمی یابم بلکه باید در اعماق وجودم آن را جستجو

                   کنم زیرا که این ، حداقل سهمی است که من دارم.

                                                                                             جمله ای از: هگل

                  بیهوده چرا گرد جهان می جویی         کو از تو برون است کجا می جویی 

 

                      

فقط باپا گذاشتن به درون سکوت الهی وبا بستن

چشمها وگوشها یمان به جهان توهم است که

میتوانیم به نوای موسیقی آسمانی گوش فرادهیم

وگرنه تنها به توهمات و تخیلات بیرونی میدان

میدهیم و فقط می توانیم محصولی از نکبت و

تلخ کامی را درو کنیم.

پنبه اندر گوش حِسّ دون کنید

بند حس ازچشم خود بیرون کنید

پنبهِ آن گوش سِر،این گوش سَر

تانگردداین کر،آن باطن کَرَست

بی حس وبی گوش وبی فکرت شوید

تا خطاب ارجعی را بشنوید

 برگزیده ای از آثار: اکنکار

ا

اندیشه،کرداروحتی کلام آدمی،دراختیار خودش نمی باشد.

او یک عروسک خیمه شب بازی است که توسط نخ های

نامریی جهان های اثیری به این سو و آن سو کشیده

می شود .

اگر این را بفهمد پرده ها کنار رفته وبیشتر درباره خودش

می آموزد. امادر صورتی که ازاین جبر مکانیکی با خبر

نشود ویا آن را باورنکند، از اسرار حقیقت چیزی نمی آموزد

وچیزی هم برایش تغییر نمیکند

     ازپرده برون آمد ساقی قدحی در دست

                                                   هم پرده ما بدرید هم توبه ما بشکست

 

نان پاره ز من بستان جان پاره نخواهد شد                 آواره عشق ما آواره نخواهد شد

آن را که منم خرقه عریان نشود هرگز                      وان را که منم چاره بیچاره نخواهد شد

آن را که منم منصب معزول کجا گردد                        آن خاره که شد گوهر او خاره نخواهد شد

آن قبله مشتاقان ویران نشود هرگز                          وان مصحف خاموشان سی پاره نخواهد شد

از اشک شود ساقی این دیده من لیکن                      بی نرگس مخمورش خماره نخواهد شد

بیمار شود عاشق اما بنمی میرد                              ماه ار چه که لاغر شد استاره نخواهد شد

خاموش کن و چندین غمخواره مشو آخر                   آن نفس که شد عاشق اماره نخواهد شد

                                                                                                      شعری از مولانا

به طواف كعبه رفتم به حرم رهم ندادند

كه تودربرون چه كردي كه درون خانه آيي

به كناربيت ماندم من بينواي حيران

كه به گوش خود شنيدم زدرون چنين صدايي

كه به خود متاسف شدبه صفات اهل تقوا

به سراغ تو من آيم تو نگو چرا نياي

به قمارخانه رفتم همه پاك باز ديدم

چه به صومعه رسيدم همه زاهد ريايي

به كدام ملت است اين به كدام مذهب است اين

كه كشند عاشقي راكه تو عاشقم چرايي

همه شب در آستانت شده كار من گدايي

به خدا كه اين گدايي ندهم به پادشاهي

در دير ميزدم من چو ندا زدر درآمد

كه درا دراي عراقي كه تو هم از آن مايي

 

آدمك خزون زده ، دوباره عاشق شده بود

تو خلوت شاپركا مثله شقايق شده  بود

 

نگاش پر از دلهره بود صداش پر از شعر و غزل

رو مخمل سرخ لباش  ، ترانه ها رنگ عسل

 

بي خبر از رفتن تو ،تو انتظار نشسته بود

شيشه ي خاطراتشو باد خزون شكسته بود

 

شباش پر از گلايه بود دلش پر از دلواپسي

روزاش پر از تنهايي گلاي سرخ اطلسي

 

نازك تر از عطر نسيم ، مثله پر فرشته بود

قصه ي عاشق شدنه آدمو اون نوشته بود

 

تو لحظه هاي بي كسي يه آسمون ستاره داشت

از دوري خورشيد خانم يه قلبه پاره پاره داشت

 

 مهدی آذری

می توان زندگی را دریای طوفانی نامید اما غالبا" آنگاه که قایق دستخوش فراز و نشیب می شود وجودمان از وحشت آکنده می شود آنچنان که گویی انتظار چنین تلاطمی را در این دریای طوفنی نداریم در واقع همین طوفانهای زندگی است که دریا نوردان بر تهور هستی را از دریا ندیدگان تسلیم طلب باز می شناساند.